|
BARIS AKARSU DiNLEMEK iÇiN TIKLA
AĞLAMAYACAĞIM
Çok derinden hayal etmişim ki, kendimi bir an yanında
sanıyorum.
Derin bir nefes alıp kalıyorum, Ah ne vardı şimdi yanında olsaydım.
Ellerim
ellerinde.
Gözlerinin derinliklerinde, seninle iç içe.
Biliyorum imkânsız, ama düşüncesi bile güzel..
Sensiz
yarınlarda ne yaparım acaba?
Hayatımın akışı değişiyor, üzüntülerim var.
Sensiz yaşamak da zormuş. Ne yapayım?
Bol bol seni düşünürüm..
Bekle beni yanına
geliyorum, diye avaz avaz bağırmak geliyorsa da içimden,
susuyorum..
Çünkü çaylarımızı yudumladığımız
o çay bahçesinde değiliz..
Hatta şu an nerede olduğunu bile bilmiyorum ki..
Ve sana kavuştuğum
gün, işte o gün bir daha ağlamayacağım..
NEYLERSİN
Birgün bu mahsun sevdadan geriye
Kalırsa
sadece o hüzün kalır
Sende anladın ki yapayalnızız
Buluşmamız yasak, görüşmemiz
uzak
Devrilmiş kadehler gibi dönüyor başımız
Neylersin...
Ah güzelim, incinmiş bir
sesi vardır yağmurun
Yanaklarına vurduğunda hissedersin
Ve bir veda sözcüğü
Saçlarına
titreyen bir öpücükle dokunduğunda
Bu anı dondurmaya yetmez nefesin
Bir film sahnesi gibi akar gider ayrılık
Neylersin...
Biz zaten hiçbir romanda
Kendi hayatımıza rastlamadık
Bütün şarkılar
bizi yanlış anlatmıştı
Ve bütün bulmacalar yarım bırakılmıştı
Tenha
sokaklarda üşüyüp durdu sırtımız
Oysa tuttuğumuz balıkları bile
Yeniden denize
bağışlamıştık
Biz hayata dair hiçbir yanlış yapmamıştık
Neylersin...
Biz bu sonucu haketmedik
Hayır, etmedik
Ömrümüz bu talana lâyık değildi
Bazen acı
vurdu bazen de yağmur
Hiç gülmedi yüzümüz
Hiç büyümedi gülümüz
Bizi yalnızca akşamlar kucakladı
biliyorsun
Sabaha çıkmayan bir yoldu yürüdüğümüz
Bazen acı dinmez,
Bazen de yağmur
Sevgilim
gülümse herşey unutulur
Suskunuz bu akşam üstü
Hasrete yanmışız
Neylersin...
Birgün
bu öykünün sonuna gelince
Ansızın desem ki 'hoşçakal canım'
Unutursun, mecburen unutursun
Yıldızlar
söner, bu aşk da biter
Bazı gün hatırlayınca sessizce ağlarız
Neylersin...
Ah
bebeğim, ah...
Kekremsi bir tadı vardır gözyaşının
Dudaklarına sızınca
farkedersin
İçindeki vurgun aşklar mezarlığında
Ayrılık, ölümden üste yazılınca
Gideni durdurmaya yetişmez sesin
Bir inme gibi dolaşır bedeninde pimanlıklar
Neylersin...
Biz zaten hiçbir sinemaya tam vaktinde yetişemedik
Bütün vapurlar bizden önce kalkmıştı
Ve
bütün biletler biz gelmeden satılmıştı
Boşuna telaşlarda yorduk günlerimizi
Oysa Nuh'un
Gemisi'nde bile, bize yer kalmamıştı
Ve hiçbir mutluluğa adımız kaydolmamıştı
Neylersin...
Biz bu aşkı sürdüremezdik, inan sürdüremezdik
Kalbimiz bu heyecana müsait değildi
Bize hep acılar kaldı
Bize hep yağmur
Unutmasan bile artık unutur gibi yapacaksın
Ve
buruşturup buruşturup attığım kağıtlarda
Hiç bitiremediğim bir şiir olarak
kalacaksın.
|
|
Kalpleri kemiren gizli azaplar yüzlerden okunsaydı,
nicelerine merhamet duyulurdu.
|
 |
|
|
|
|
|
AŞK HİKAYESİ
Başımdan bir kova sevda döküldü
Islanmadım,üşümedim,yandım oy!
İplik iplik damarlarım
söküldü
Kurşun yemiş güvercine döndüm oy!
Yağmur yorgan oldu; döşek kar bana
Anladım
ki kendi gönlüm dar bana
Alev dolu bardakları yâr bana
Sunuverdim içtim içtim kandım oy!
Sevgi ektim,
naz biçmeye çalıştım
Ne zamana, ne kendime alıştım
Kırk senede yedi hasret bölüştüm
Yedi dünya bana düştü sandım oy!
Gönül şahinimi yordum gerçeğe
Sonsuzda yüzümü sürdüm
gerçeğe
Teselliden kanat kırdım gerçeğe
Tecellinin sinesine kondum oy!
|
|
|
|
|
|
